Աթեիստ, ով ապացուցեց Աստծո գոյությունը

Untitled

Գիտական աշխարհի համար կատարյալ ցնցում էր իմաստասիրության հայտնի պրոֆեսոր Էնտոնի Ֆլյուի ելույթը: Նա երկար տարիներ գիտական աթեիզմի հիմնասյուներից մեկն էր: Տասնամյակներ շարունակ Ֆլյուն հրատարակում էր գրքեր և կարդում դասախոսություններ, որոնք հիմքում այն դրույթն էր, որ հավատը Բարձրյալի նկատմամբ անհիմն է:

Սակայն սկսած 2004 թվականից (Էնտոնի Ֆլյուն մահացավ 2010 թվականին, 87 տարեկան հասակում) գիտական մի շարք հատնագործություններ ստիպեցին աթեիզմի մեծ պաշտպանին փոխել իր հայացքները: Ֆլյուն հրապարակավ հայտարարեց, որ սխալվում էր, իսկ Տիեզերքը չէր կարող առաջանալ ինքնուրույնաբար, այն, ակնհայտորեն, ստեղծված է Նրա կողմից, ում հզորությունը մենք չենք կարող պատկերացնել:

Ֆլյուի խոսքով, ավելի վաղ ինքը, ինչպես և մյուս աթեիստները, համոզված էր, որ ինչ-որ ժամանակ, հեռավոր անցյալում անեկնդան մատերիայից անմիջական կերպով հայտնվեց առաջին կենդանի մատերիան: «Այսօր անհնար է պատկերացնել կյանքի առաջացման և վերարտադրության առաջին օրգանիզմի հայտնման աթեիստական տեսության համակարգը».- ասում էր Ֆլյուն: Ըստ նրա, ԴՆԹ-ի մոլեկուլի կառուցվածքի մասին ժամանակակից տվյալներն անհերքելիորեն վկայում են, որ նա չէր կարող առաջանալ ինքն իրեն, այլ ինչ-որ մեկի մշակում է: Գենետիկական կոդը և ինֆորմացիայի բառացիորեն հանրագիտարանային ծավալները, որոնք մոլեկուլն  իրենում պահպանում է, հերքում են կույր համընկման հնարավորությունը:

Բրիտանացի ֆիզիկոս Մարտին Ջոն Ռիսը, ով 2011 թվականին դարձավ Տեմպլտոնյան մրցանակի (այս մրցանակը տրվում է հոգևոր կյանքի հետազոտությունների հաջողությունների կամ հայտնագործությունների համար.- Ծ.Թ.)դափնեկիր, գտնում է, որ Տիեզերքը շատ բարդ երևույթ է: Ավելի քան 500 գիտական աշխատանքներ հրապարակած Ռիսը 1,4 մլն.դոլար ստացավ այն բանի համար, որ ապացուցեց Արարչի գոյությունը, չնայած ինքն աթեիստ է, ավելացնում է «Корреспондент» հրատարակությունը:

«Բնական գիտությունների ռուսաստանյան ակադեմիայի ակադեմիկոս, տեսական և կիրառական ֆիզիկայի Միջազգային ինստիտուտի տնօրեն Անատոլի Ակիմովի հայտարարության համաձայն Աստծո գոյությունն ապացուցված է գիտական մեթոդներով». – հաղորդում է ИНТЕРФАКС-ը:

«Աստված կա, և մենք կարող ենք դիտել Նրա կամքի դրսևորումները: Սա շատ գիտնականների կարծիքն է, նրանք ոչ թե պարզապես հավատում են Արարչին, այլ հենվում են ինչ-որ գիտելիքների վրա»,- հայտարարեց նա «Московский комсомолец» թերթին տված հարցազրույցում:

Ընդ որում գիտնականը նշեց, որ անցյալ դարերում էլ շատ ֆիզիկոս գիտնականներ հավատում էին Աստծուն: Ավելին, մինչև Իսահակ Նյուտոնի ժամանակները գիտության և կրոնի միջև տարանջատում գոյություն չուներ: Գիտությամբ զբաղվում էին հոգևորականները, քանի որ նրանք էին ամենաուսյալ մարդիկ: Ինքը` Նյուտոնը, ուներ աստվածաբանական կրթություն և հաճախ կրկնում էր. «Մեխանիկայի օրենքները ես դուրս եմ բերում Աստծու օրենքներից:»

Երբ գիտնականները հայտնագործեցին մանրադիտակը և սկսեցին ուսումնասիրել, թե ինչ է տեղի ունենում բջջի ներսում, քրոմոսոմների կրկնապատկման և բաժանման գործընթացները նրանց մոտ առաջացրեցին զարմացուցիչ հակազդեցություն. «Ինչպե՞ս կարող է դա լինել, եթե այդ ամենը Բարձրյալը չկանխատեսեր»: «Իրոք որ,- ավելացրեց Ա. Ակիմովը,- եթե ենթադրենք, որ մարդը Երկրի վրա հայտնվել է էվոլյուցիայի արդյունքում, ապա հաշվի առնելով մուտացիայի հաճախականությունը և կենսաքիմիական գործընթացների արագությունը, նախնական բջիջներից մարդու ստեղծման համար կպահանջվեր անհամեմատ ավելի շատ ժամանակ, քան Տիեզերքի տարիքն է»:

 

«Բացի դրանից, — շարունակեց նա,- կատարվեցին հաշվարկներ, որոնք ցույց տվեցին, որ քվանտային տարրերի քանակը ռադիոդիտարկվող Տիեզերքի ծավալում չի կաչող 10155-ին քիչ լինել, և նա չի կարող չունենալ գերբանականություն»:

«Եթե այդ ամբողջը միասնական համակարգ է, ապա դիտարկելով այն որպես համակարգիչ, հարցնենք` իսկ ի՞նչ չի կարող տարրերի այդպիսի քանակով հաշվողական համակարգը: Դրանք չէ որ անսահմանափակ հնարավորություններ են, անհամաչափելի անգամ ավելի, քան ամենաժամանակակից համակարգչինը»- ընդգծեց գիտնականը:

Նրա կարծիքով այն, ինչ տարբեր իմաստասերներ անվանել են Համաշխարհային Բանականություն, Բացարձակ, դա հենց այն գերհզոր համակարգն է, որը մենք նույնացնում ենք Բարձրյալի ներունակ կարողությունների հետ:

Աղբյուրը` http://www.fakt777.ru/2013/07/blog-post_29.html

Ռուսերենից թարգմանեց Աշոտ Տիգանյանը

Նոր տարվա սնահավատություններից

Ինչպես դիմավորես Նոր տարին, այնպես էլ այն կանցկացնես: Միթե՞:

Բրիստոլի համալսարանի (Մեծ Բրիտանիա) մասնագետների անցկացրած վերջին հարցման համաձայն մեր ժամանակակիցների 64%-ը սնահավատ է, իսկ Նոր տարվա հետ այս կամ այն կերպ կապված սնահավատություններին  գերի է 73%-ը: Ավելին: Գիտության տարբեր ոլորտներում աշխատող մարդկանց 80%-ը կարծում է, որ Նոր տարվան վերաբերող ժողովրդական նախանշաններում ռացիոնալ իմաստ կա, իսկ 88%-ն ամեն տարի դեկտեմբերի 31-ի լույս հունվարի 1-ի գիշերը մտքում ցանկություն է պահում: Ընդ որում, նրանց ավելի քան 50%-ը հայտարարում է, որ այդ ցանկություններն իրականացել են:Untitled

 

Այժմ գիտնականներին հանգիստ թողնենք և գնանք հին Եգիպտոս (տրանսպորտային միջոցի ընտրությունն անհատականացված է): Մուտ աստվածուհու տաճարի քարասալիկների սրբազան գրերով վկայված է, որ պատերազմի և կիզիչ արևի աստվածուհի Սեհմետը մի օր որոշեց կործանել մարդկությունը, օգտագործելով հիվանդություններ տարածելու իր մոգական շնորհը: Բայց արևի աստված Ռան հարբեցրեց նրան այն աստիճան, որ Սեհմետը նույնիսկ ուշքի գալուց հետո էլ չհիշեց իր չարագուշակ պլանների մասին: Արդյունքում հին եգիպտացիները նոր տարվա առաջին օրը նշում էին որպես մարդկության փրկության օր և ի պատիվ Ռա աստծու ու նրա խորամանկության հարբում էին գիտակցությունը կորցնելու աստիճան:Եվ գերերջանիկ էր համարվում նա, ով հեռացող տարվա վերջին գիշերը հաջողեցնում էր հարբել այն աստիճան, որ հետո երազում տեսնի Ռայի և Սեհմետի խնջույքը: Հատշեպսուտ փարավոնուհու կառավարման տարիներին (մ.թ.ա. 15-րդ դարի սկիզբ) Նոր տարվա առաջին օրվա հարբած նշումը սահուն կերպով վերածվում էր տարվա առաջին ամիսն ընդգրկող խրախճատոնի: Հասկանալի է, որ արևի աստծու երկրպագուները հայկական կոնյակով կամ ուկրաինական օղիով չէին տոնում մարդկության փրկությունը: Չեխերից և գերմանացիներից (բայց ոչ հայերից) հազարամյակները առաջ եգիպտացիները պատրաստում էին թունդ գարեջուր և նրանով էլ շնորհակալություն հայտնում Ռային: Բայց դա դեռ բոլորը չէր: Հատշեպսուտի ժամանակաշրջանի եգիպտացիների սեղանի պարտադիր սննդատեսակներից էր օլիվյե աղցանի նախնաան տարբերակը: Մանր կտրտած մի քանի տեսակի միսը խորհրդանշում էր մարդկանց և կենդանական աշխարհի ներկայացուցիչների ճակատագիրը, եթե իրականություն դառնային Սեհմետ աստվածուհու աշխարհակործան ծրագրերը: Իսկ աղցանի կանաչեղենը Ռա աստծո հաղթանակի խորհրդանիշն է: Աստված, առանց որի չեն կարող ապրել բույսերը:

Իսկ հիմա թոթափենք մեր վրայից անցյալի ոգելից փոշին և վերադառնանք մեր օրերը: Այժմ էլ Սիբիրի, Տուվայի, Բուրյաթիայի շատ գյուղերում կա այսպիսի հավատալիք-սնահավատություն` ողջ տարին կախված  նրանից, թե ով հունվարի մեկին առաջինը կմտնի ձեր խրճիթ: Եթե առաջին այցելուն հարոստ և բարի մարդ է, այդպիսին էլ կլինի տարին, իսկ եթե տան շեմին առաջինը հայտնվի տեղական հարբեցողը, ապա ապագա 365 օրերից ոչ մեկում երջանկություն չի սպասվում:

Հետաքրքիր է, որ նոր տարվա առաջին հյուրի հետ կապված նմանատիպ սնահավատություն տարածված է տարբեր երկրների շատ ժոովուրդների մոտ: Օրինակ, ԱՄՆ — ի հարավային նահանգներում հավատում են, որ եթե ամուսնական զույգի հունվարի մեկի առաջին հյուրը տղամարդ լինի, ապա ողջ տարին ընտանիքը պետք է ղեկավարի տղամարդը, իսկ եթե կին` հակառակը:

Վերադառնանք անցյալ: 8-րդ դարի շոտլանդական տարեգրություններում հիշատակված է հետևյալ սնահավատությունը` նոր տարի հաջող կլինի, եթե անցնող տարվա վերջին գիշերվա առաջին հյուրը լինի «մուգ գույնի դեմքով տղամարդ, ով նվեր է բերում դրամներ, ածուխ օջախի համար կամ հասարակ կարկանդակներ»: Այս սնահավատությունը ռեալ պատմական հիմք ունի և ավելի շուտ կարելի է անվանել չիրականացած երազանք:  Այն ծնվել է վիկինգների արշավանքների ժամանակ: Նոր տարվա նախօրյակին Օդինի ճերմակադեմ որդիներն ավերում էին շոտլանդական բնակավայրերը վերցնելով և´ դրամ, և´ ածուխ, և´ տոնական կարկանդակներ:  Ճիշտ է,  վիկինգները Նոր տարվա թալանի «հարգելի պատճառներ» ունեին: Իրենք Յոլ տոնը նշում էին դեկտեմբերի 21-ից մինչև դեկտեմբերի 31-ի լույս հունվարի 1-ի գիշերը և այդ մարաթոնի արդյունքում նրանց պաշարները նվազում էին ու մեղք չէր համարվում այն լրացնել պաշարապահ շոտլանդացիների հաշվին:

Չգիտեմ, զարմանալի է, թե ոչ, բայց 4-6-րդ դարերի եվրոպացի ավազակները սնահավատությամբ զիջում էին ժամանակակից գիտնականներին: Բանը նրանում է, որ Եվրոպայի այն տարիների բնակիչները լրջորեն հավատում էին` Նոր տարվա գիշերն անպայման պետք է բաց թողնեն իրենց կացարանների դռները, որպեսզի հին տարի իր հոգսերի հետ միասին արագորեն հեռանա: Հին տարի, իհարկե, հեռանում էր, իսկ նրան փոխարինում էին ավազակները…(այստեղ լռում ենք, որովհետև չենք ցանկանում մռայլ երանգներ հաղոդել տարվա առաջին օրվան, կամ, գուցե, սնահավատ ենք): Այս նողկալի «ավանդույթը» համաճարակի բնույթ ստացավ, որովհետև  Նոր տարվա նախօրյակին «տարերային, ժամանակավոր հանցագործներ» էին դառնում նար նրանք, ովքեր տարվա մյուս օրերին աստվածավախ էին: Այս իրողությունն այնքան զայրացրեց եվրոպական հոգևորականությանը, որ 567 թվականին հրավիրեցին եկեղեցական ժողով և Նոր տարվա նշումը հայտարարեցին աստվածանարգ արարողություն: Նրանք իրենց հոտին հրահանգեցին հունվարի 1-ը նշել որպես «Տիրոջ Թլպատման տոն»: Այս տոնը Եվրոպայում չարմատակալեց: Եթե անեղծ քրիստոնյաները հոգևոր առաջնորդողների կարգադրագրերի համաձայն սկսեցին Նոր տարվա առաջին օրը ձոնել անցյալ սխալների մասին մտորումներին, ապա ասպետների մեծամասնությունը թաղվեցին մեղսավոր ավազակային «ավանդույթներում»: Ի դեպ, Նոր տարվա նախօրյակի նրանց գործունեությունից է ծագել Հին Աշխարհի ապշեցուցիչ, զուգորդություններ առաջացնող առածը. «Չսպասված հյուրը տաճարականից վատ է»:

Բնականաբար, անհնար է գրել բոլոր սնահավատությունների, նրանց ակունքների, արդյունքների, ինչպես նաև ժամանակային և տարածական փոփոխությունների մասին:

Եթե այս տեքստի ընթերցողների թիվը գերազանցի օգտագործված բառերի թվին, ապա ստիպված կլինենք շարունակել թեման:

Իսկ առայժմ ՇՆՈՐՀԱՎՈՐ ՆՈՐ ՏԱՐԻ:

 

«Тайны xx века» և «Загадки истории» պարբերականների 2015 թվականի վերջին համարների նյութերի օգտագործմամբ շարադրեց Աշոտ Տիգրանյանը

Չարագործներն էլ ծննդյան օր ունեն

1879 թվականի այս օրը (պաշտոնական կենսագրության համաձայն) ծնվել է «ժողովուրդների հայր» և դահիճ, հայ ժողովրդի ոխերիմ բարեկամ Իոսիֆ Ստալինը (անունազգանունը մեծատառով է գրված հայոց լեզվի քերականական կանոնները հարգելով): Իր ծննդյան օրվա առթիվ խոսքը տանք հանճարեղ չարագործին:

  1. Առողջ անվստահությունը լավ հիմք է համատեղ աշխատանքի համար:
  2. Կադրերն են որոշում ամեն ինչ:
  3. Երբ ես մահանամ, իմ գերեզմանն աղբով կծածկեն, բայց ժամանակի քամին անխղճաբար ցրիվ կտա այն:
  4. Վրեժն այն ճաշատեսակն է, որ պետք է սառը մատուցվի:
  5. Գուցե, այդպես էլ պետք է, որ հին ընկերներն այդպես թեթև և այդպես հասարակ գերեզման իջնեն:
  6. Իմ կյանքն անխիղճ է, ինչպես գազան:
  7. Կարևոր չէ, թե ինչպես են քվեարկել, կարևոր է, թե ինչպես են հաշվել:
  8. Մեկ մահը ողբերգություն է, միլիոնավոր մահերը` վիճակագրություն:
  9. Միայն վախով հնարավոր չէ պահել իշխանությունը: Սուտը ոչ պակաս կարևոր է:
  10. Պետության մահացումը կիրականանա ոչ թե պետական իշխանության թուլացման, այլ նրա առավելագույն ուժեղացման ճանապարհով:
  11. Հաղթողներին կարելի է և պետք է դատել:
  12. Գողի որդին կարող է միայն գող դառնալ:
  13. Չեկիստը միայն երկու ճանապարհ ունի` առաջքաշում ամ բանտ:
  14. Պետք է աշխատել, այլ ոչ թե հանրահավաք անել:
  15. Սադրանքը հակահեղափոխության փորձված միջոցն է;
  16. Մեր նպատակն է մշտապես ավելացնել խորհրդային հանրապետությունների թիվը:
  17. Չի կարող լինել երկու կարգապահություն. մեկը` բանվորների, մյուսը` պաշտոնյաների համար: Կարգապահությունը պետք է մեկը լինի:
  18. Այն, ինչ ճիշտ է մի պատմական իրավիճակում, կարող է սխալ լինել այլ պատմական իրավիճակում:
  19. Կասկած չկա, որ կարելի է կազմակերպել այն, ինչ ունես, չի կարելի կազմակերպել իշխանությունը, եթե նրա ուրիշներն են տիրում:
  20. Ժողովրդավարությունը մի ինչ-որ բան չէ տրված բոլոր ժամանակների և պայմանների համար, քանի որ լինում են պահեր, երբ այն կիրարկելու հնարավորություն և իմաստ չկա:
  21. Յուրաքանչյուր սխալ անուն — ազգանուն ունի:
  22. Ես միշտ մտածել եմ, թե ժողովրդավարությունը ժողովրդի իշխանությունն է, բայց, ահա, ընկեր Ռուզվելտն ինձ մատչելի բացատրեց, որ ժողովրդավարությունն ամերիկյան ժողովրդի իշխանությունն է:

ներկայացրեց Աշոտ Տիգրանյանը

«Այլընտրանքային պատմություն» նախագիծ. Մորգենթաու. Հայ ժողովրդի բարեկամ, թե՞ միջազգային սադրիչ

 

Հայաստանի դեմոկրատական կուսակցության մտավորականների Խորհրդում անցկացվեց Հայաստանի ԳԱԱ ակադեմիկոս, հայտնի մաթեմատիկոս Ռուբեն Համբարձումյանի «Վիլսոնյան Հայաստան. դատապարտված նախագծի գաղտնիքները» գրքի քննարկումը: Այն լույս է ընծայել LAP LAMBERT Academic Publishing հրատարակչությունը, անգլերեն լեզվով, Գերմանիայում, այս տարվա սեպտեմբերին: Հրատարակչությունը նշում է, որ մի քանի մաթեմատիկական գրքերի հեղինակ Ռ. Համբարձումյանը ձեռք է զարկել պատմական թեմատիկային, կոնկրետ` Վիլսոնյան Հայաստանին, 1913-1921 թթ. ԱՄՆ նախագահ Վուդրո Վիլսոնի նախագծին` ստեղծել Հայկական անկախ պետություն Օսմանյան կայսրության տարածքում: Այդ նախագծի և նրա ձախողման պատմությունը ներունակ է հետաքրքրել յուրաքանչյուր հայի, նա հագեցած է գաղտնիքներով և հաճախ աղավաղվում է: Ի՞նչը ստիպեց ակադեմիկոս Ռ. Համբարձումյանին դիմել պատմությանը:

  • …Մի անգամ վիճակվեց մասնակցել «կլոր սեղան»-ի ՀՀ ԳԱԱ Պատմության Ինստիտուտում: Ես հաղորդում էի անում 1914 թվականին Ռուսաստանի և Թուրքիայի միջև պատերազմի սկզբի միջադեպում Օսմանյան կայսրությունում ԱՄՆ դեսպան Հենրի Մորգենթաուի դերի մասին: Հիմնվելով Մորգենթաուի Ambassador Morgenthau’s Story հայտնի գրքի տեքստի վերլուծության վրա, ես ցույց էի տալիս Սև ծովի առափնյա ռուսաստանյան քաղաքների վրա գերմանական «Գեբեն» և «Բրեսլաու» ռազմանավերի հարձակումից հետո Մորգենթաուի բռնած, ըստ էության հրահրիչ կեցվածքը: Ի պատասխան, ներկա գտնվող «փորձագետներից» մեկից ես լսեցի, որ այդ բոլորն անկարևոր է, քանի որ տվյալ միջադեպում ագրեսորը Ռուսաստանն էր: Դրան «կլոր սեղան»-ի մասնակիցներից ոչ մեկը չառարկեց. նրանք բոլորը «անտեղյակ էին»: Ես այնքան էի ապշել այդ տխմարությունից, որ ինքս ինձ խոսք տվեցի գտնել և հրապարակել հարցին վերաբերող պատմական փաստեր: Մի քանի տարիների ընթացքում այդ ուղղությամբ կատարած իմ աշխատանքն էլ հանգեցրեց գրքի հայտնվելուն: Նա ներառում է «Գեբեն» և «Բրեսլաու» ռազմանավերի հետ կապված միջադեպի քննությունը, քանի որ հենց նրանից է սկսվում Վիլսոնյան Հայաստանի պատմությունը:
  • Ձեր անհատական հետազոտությունների արդյունքում հաստատվեց արդյո՞ք դեսպան Մորգենթաուի բացասական դերն այն վճռող միջադեպում, որը քննարկվել է «կլոր սեղան»-ի ժամանակ:
  • Այո, հաստատվեց: Ավելին, պարզվեց, որ Մորգենթաուն մասնակցել է 1914 թվականի օգոստոսին գերմանական «Գեբեն» և «Բրեսլաու» գծանավերի Սև ծով փոխադրման նախնական պլանավորմանը: 1914 թվականի մայիսին, այսինքն` դեռ պատերազմը սկսվելու առաջ, նա նախագահել է Թուրքական Պաղեստինում տեղի ունեցած գաղտնի հանդիպմանը, որտեղ մասնակից երկրների միջև համաձայնեցվել են այդ հակառուսաստանյան գործողության մարտավարական հարցերը: Հանդիպմանը Գերմանիան ներկայացնում էր ապագա արտգործնախարար Արթուր Ցիմերմանը, Բրիտանիան` ԱՄՆ-ում այդ երկրի նախկին դեսպան լորդ Բրայսը, իսկ Թուրքիան` երիտթուրքերի առաջնորդներից Ջեմալ փաշան: Սև ծովում «Գեբեն»-ի դերի մասին Ուինստոն Չերչիլը պատերազմից հետո ասաց, որ նախկինում աշխարհում ոչ մի նավ չառաջացրեց այդքան «կոտորածներ, աղետներ և ավերածություններ»: Դա հայոց ցեղասպանության ուղղակի մատնանշում է:
  • Մինչև Ձեզ փորձել է արդյո՞ք ինչոր մեկը դիմակազերծ անել դեսպան Մորգենթաուին:
  • Հիթ Վ.Լոուրին իր «Դեսպան Մորգենթաուի հուշերի գաղտնիքները» գրքում (1990, Ստամբուլ, Isis Press) առաջինը հանգեց Մորգենթաուի բարոյական նկարագրի (չափազանց մեծ անսկզբունքայնություն) վերաբերյալ սենսացիոն եզրակացությունների: Սակայն լինելով հայերի ցեղասպանության ժխտող, Լոուրին հետևում է այս բանաձևին` Մորգենթաուն սկանդալային անձ է, հետևաբար հայոց ցեղասպանությունը նրա սնամտությունն է (մաթեմատիկայում այդպիսի տրամաբանությունը հաճախ անվանվում է Պրոկրուստյան):Իմ գիրքն առաջարկում է այլ բանաձև` Մորգենթաուն սկանդալային անձ է և դա համապատասխանում է նրա «ծառայությունների ցուցակին»: Դեսպանի պատասխանատու պաշտոնում Մորգենթաուն ծառայում էր Օսմանյան կայսրության տարածքային ամբողջականության սկզբունքին: Ընդգծենք, որ նախագահ Վիլսոնի դիրքորոշումը Թուրքիայի հարցում ուղղակի հակադիրն էր` Օսմանյան կայսրության լիակատար տարաքծքային մասնատում, մասնավորապես` նրա տարածքում հայկական ազգային պետության ստեղծում («Վիլսոնյան Հայաստան»):
  • Մորգենթաուի սադրանքների ուրիշ ի՞նչ օրինակներ է պարունակում Ձեր գիրքը:
  • Եվս մի մասշտաբային օրինակ է այսպես կոչված «Ջիբրալթարյան միջադեպը» (նրա մասին իր գրքում գրել է Յաիր Այրոնը): 1917 թվականի ամռանը Մորգենթաուն Վուդրո Վիլսոնից ցուցում է ստանում ստիպել երիտթուրքերին կնքել անջատ հաշտոթյուն: Այդ պահին Ռուսաստանը օկուպացրել էր Արևմտյան Հայաստանը, իսկ ՊԱղեստինը շարունակվում էր գտնվել թուրքական օկուպացիոն գոտում: Անջատ հաշտության կնքման դեպքում այդ դրությունը, հավանաբար, կամրակայվեր: Սակայն Մորգենթաուն տապալում է Վիլսոնի հրահանգը և պատերազմը Թուրքիայի հետ շարունակվում է: Նույն այդ ժամանակ Ռուսաստանում իշխանության եկած Տրոցկին Արևմտյան Հայաստանը ետ է հանձնում թուրքերին (Բրեստի հաշտություն): Ճիշտն ասած, Տրոցկին գործում էր Օսմանյան կայսրության տարածքային ամբողջականության պահպանման տեսակետից, այսինքն` օժանդակում էր Մորգենթաուին ընդդեմ Վիլսոնի: Թուրքերը Արևմտյան Հայաստանի ստացման փոխարեն Անգլիային են հանձնում Պաղեստինը, այսինքն` օժանդակում են Բալֆուրի Հռչակագրին:
  • Արդյո՞ք Մորգենթաուի քողազերծումը կորուստ չէ հայամետ կողմի համար հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման հարցում:
  • Գրքի հրատարակության արդյունքում հայկական կողմը, հավանաբար, վերջնականապես կորցնում է դեսպան Մորգենթաուին որպես հայերի պաշտպան, բայց դրա փոխարեն ձեռք է բերում նախագահ Վիլսոնին: Շախմատի տերմինաբանությամբ մենք այսպիսով փոխում ենք զինվորը թագուհով:

 

Զրույց վարեց Վիլ Պողոսյանը

                                              Новое Время, 21.11.2015

Ուսուցման ինտերակտիվ տեխնոլոգիաները

Трошкина Татьяна Николаевнаучитель физики

Երեխան կարող է և չլինել նշանավոր գիտնական, բայց դառնալ ինքնուրույն մարդ, ով ընդունակ է վերլուծել իր արարքները, վարքը, ինքնակատարելագործվել, իրացնել իրեն շրջակա աշխարհում, նրան անհրաժեշտ է սովորել»:

Շարունակել կարդալ